Een donderslag bij heldere hemel...

.

15/09/2018 - 21:47

Een donderslag bij heldere hemel...



Omdat we donderdag weer in Barcelona verwacht werden, gingen we maandag nog even langs Gasthuisberg om mijn bloedjes na te kijken. Vorige week was alles nog in orde, maar mijn rode bloedjes konden nog een beetje dalen, dus om zeker te zijn dat ik geen transfusie nodig had, lieten we het toch maar even checken. Mama kreeg het blad met de bloedresultaten van de verpleegster. Mijn rode bloedjes waren nog oke, de witte bloedjes en de bloedplaatjes waren ook in orde. We liepen het lijstje af en kwamen vanonder aan de waardes van mijn lever. Hier klopte iets niet. De getallen die erachter vermeld stonden liepen hoog op boven het normale gemiddelde. Geen probleem, dachten we nog. Waarschijnlijk heeft het te maken met tumorafbraak. Toen kwam de dokter langs en werd ik onderzocht. Ik had sinds zondag wat pijn in mijn nek en kon mijn hoofd nog moeilijk bewegen. Iets waar ik wel vaker last van had. Op mijn longen hoorde de dokter een licht geruis. Mama werd meegenomen voor een gesprekje. Ze kwamen even later weer terug, en vertelde dat er niets aan de hand was, dat de dokter voor de zekerheid even een echo van mijn lever en een foto van mijn nekje en longen wou nemen. Ik had er geen zin in! Ik ben al die onderzoekjes in het ziekenhuis zo beu! Gelukkig was het al snel onze beurt en was het zo gedaan. Na enige tijd kwam de dokter mama weer halen, weer een gesprekje dat ik niet mocht horen.

Het was het gesprek dat we al drie jaar proberen te vermijden. Het gesprek dat niemand wilt horen en dat je ook niemand toewenst. Het gesprek dat de wereld onder je voeten wegtrekt en je vol ongeloof achter laat. De foto's lieten duidelijke progressie zien. Het bestaande letsel op mijn longen is gegroeid en er is nieuw weefsel ontdekt in mijn keelholte. Dit was het bewijs, zwart op wit, dat dus ook de therapie in Barcelona mij niet meer zal kunnen helpen. De ziekte is te sterk, hoe hard ik ook gevochten heb, ik zal het niet kunnen halen van die grote gemenerik...

Mama en papa hebben het besluit genomen dat ik nooit meer een ziekenhuis van binnen hoef te zien. Dat ik vanaf nu mag thuis blijven en dat we nog enkel leuke dingen gaan doen! Voor de pijn kreeg ik een morfinepomp, en voor de verzorging van mijn katheter heb ik een verpleegster die bij ons thuis komt.

Dit nieuws komt voor ons aan als een donderslag bij heldere hemel. Na de positieve resultaten van vorige maand, hadden we dit nooit verwacht. Hoeveel tijd er ons nog samen rest, dat kan niemand vertellen. Daarom willen we er nog een mooie periode van maken, met mijn familie en vriendjes rond mij, op de momenten dat mijn lijfje het aankan. Of in alle rust en omringd door ons gezinnetje als ik het wat moeilijker heb.

Reacties